اینروزها باز حرف و حدیث آن چهار سفر برده است؛ و بیشتر یاد حاج احمد؛ حاج احمد متوسلیان. مردی که سالهاست در دور دست افق انتظار یاران روح الله سکنی گزیده است.
اصلا؛ از حاج احمد نوشتن شاید ، سهم من نباشد .اما دینی که او و هم قطارانش بر ما دارند آنقدر سنگین هست که بایدی باشد برای از او گفتن و برای او گفتن.
نمی دانم ما چرا عادت کرده ایم که اسطوره هامان را به روزها و یادها محدود کنیم!!!
چرا فقط عصر جمعه یباد امام عصر علیه السلام می افتیم... چرا تمام سهم شهدا از روزهای ما فقط هفت روزهفته دفاع مقدس است... و چرا بجز عاشورا روز دیگری برایمان رنگ حسینی ندارد....چرا و چرا وهزار هزارچرای دیگر...
درد غربت حاج احمد نیز از جنس غربتی است که ما در پیچ و خم گردش ایام و روزمرگی ها غیبت به آن مبتلائیم. دردی که یاد حاج احمد و یارانش را در فقس سالگرد اسارتش به بند کشیده و هر روز که می گذرد ما را بیشتر و پیشتر از او دور می کند.
هر سال 14 تیرماه و یکی دو روز قبل و بعد آن - البته نه به گرمی و شور سالهای قبل - نامی از او و یارانش بمیان می آید و یعد همه چیز تمام می شود، و می ماند برای سال بعد و همان حرفها و همان عکسها و همان قول پیگیری های البته جدی از سرنوشت آن چهار نفر!!!!
و جمله ای از سید شهیدان اهل قلم که خیلی وقتها جلوی چشمم هست :
شاید جنگ تمام شده باشد، اما مبارزه هرگز تمام نخواهد شد؛
زنهار این غفلتی که من و تو را در خود گرفته است ظلمات قیامت است....

The war may be over, but the struggle will never come to an end ,
hence , the negligencebesetting you and me , is the result of the gloom of the doomsday.

صلوت وسلام خدا برارواح طیبه شهیدان وبررزمنده بااخلاص بی نشان؛حاج احمدمتوسلیان

• هر چي دلتان مي خواهد بنويسيد. اينجا مربوط به شماست اگر نظر خصوصی‌ای دارید لطف کنید و از طریق ای‌میل مطرح کنید، ممنون
  sarir209 AT gmail DOT com